Ventouxman 2019

Een wielrenner stopt niet halverwege een beklimming. Hij monteert geen opzetstuur op zijn racefiets en rijdt al helemaal niet in een shirt zonder mouwen. Sorry. Ik beken. Ik ben nu een triatleet. En mag me sinds afgelopen zondag Ventouxman noemen.

Gefinisht. Het was een geweldige ervaring, maar man wat een operatie. Zowel het aanloopjaar, de reis als de wedstrijd zelf.

Flink getraind met het oog op dit hoofddoel van 2019. En, niet te vergeten, 10 kilo afgevallen. Sinds het begin van het jaar ongeveer 40 kilometer gezwommen, 3000 gefietst en 850 hardgelopen. Geen extreme trainingshoeveelheden, maar al met al toch een behoorlijke impact op het dagelijkse leven. In echte fietsjaren haalde ik in zo’n periode wel 7-8000 kilometer, maar je kunt je tijd maar één keer besteden. Bovendien versterken de trainingen elkaar en is het ook niet nodig om zoveel te fietsen. Relatief wel veel gelopen.

Met 30 andere triatleten donderdag 12 september in de vroegte per touringcar vertrokken vanuit de omgeving Nijmegen, thuisbasis van triathlonvereniging Cerberus. Behalve veel Cerberusleden ook individuele deelnemers en mede CTWT-ers Marco en Arno. Om een uur of 8 komen we aan in een prima vakantieoord met uitzicht op de Ventoux. Op vrijdag beetje bijslapen en de tijd om rustig te acclimatiseren, wat te sleutelen aan de fiets en de finishzone bij Mont Serein te verkennen. Dat laatste ging per fiets vanaf Malaucene. Het appartement lag op 5 kilometer vanaf de voet van de Ventoux bij Malaucene. Daarna nog 15 kilometer klimmen tot aan skistation Mont Serein.

Op zaterdag de grote plandag. Alles klaarleggen: een tas voor de start, een tas voor de eerste wisselzone en een voor de tweede wisselzone. Startnummers moeten een dag vooraf worden opgehaald en ook de fiets moet al worden afgegeven. Met een paar anderen gaan we op de fiets naar de start. Ik ben wel klaar met hangen en fietsen lijkt me iets lekkerder dan de fiets in de bus proppen en een busreis. Marco neemt mijn tassen mee en ik rijd met het groepje rustig peddelend naar de start, zo’n 50 kilometer van het huisje, in Lapalud. De fietskeuring stelt niet veel voor, maar het is wel fijn om de start alvast te zien en een beetje een idee te hebben hoe de start en de eerste wissel zal gaan verlopen. De tas voor de tweede wissel T2 moet worden ingeleverd, want die gaat de berg op. Voelt gek. Zet nog een keer extra mijn startnummer op de tas. Je moet er niet aan denken dat je na het fietsen geen hardloopschoenen hebt.

Zaterdagavond. Vroeg naar bed. De wekker gaat om 4:30. Ik lig op tijd op bed, maar slaap slecht. De bus vertrekt om 5:15 zodat we uiterlijk om 6:30 bij de start zijn. In het donker de fietsspullen klaarzetten, gelletjes en repen met schilderstape op de fiets vastmaken. Drink nog een bidon energydrank, zwempak aan en in de rij voor het toilet…

Alles is klaar en merk dat de stress afneemt. Om me heen maakt iedereen zich druk dat er straks 700 man tegelijk het water in gaan en het idee dat ik er straks lekker achteraan peddel in schoolslag vind ik wel prima. 7:30, we mogen. Niet lang geleden heb ik een dunner zwempak gekocht zonder mouwen. Dat bevalt goed. Door de drukte (zelfs achteraan) is het water onrustig en moet daar wel even aan wennen. Mijn hoofd blijft hierdoor boven water en ik maak korte slagen. Het gaat redelijk vlot, ik zie nog behoorlijk wat mensen achter me. Het eerste rondje van een kilometer gaat in ruim 23 minuten. Het tweede rondje is het rustiger, het veld ligt wat meer uit elkaar. Ik kan weer veel langere slagen maken en adem onder water uit. Dat gaat niet echt sneller, maar kost me veel minder energie. Op 500 meter voor het einde krijg ik een wat rare kramp in mijn voet. Gatver, begint dat gelazer nu al. Wel eens eerder gehad, maar de laatste tijd niet meer. Ik neem gas terug en het tweede rondje gaat wat langzamer. Na 49 minuten kom ik het water uit en dat valt me niet tegen. Ben wel de laatste van onze groep van 30, maar in het veld laat ik er toch nog ongeveer 100 achter me.

De wissel naar het fietsen doe ik relatief rustig. Drink nog een extra bidon, eet wat en stap op de fiets. De eerste 40 km is vrij vlak. Ik haal veel mensen in, bij het fietsen in totaal ongeveer 300. Tot de eerste echte klim is mijn gemiddelde 36 per uur. Viel me toch wat tegen, maar harder is lastig doordat je door dorpjes rijdt en ook het inhalen steeds helpt niet echt mee. Een jurymotor blijft lang in mijn buurt. Het kwartje valt wat laat, maar de ogen zijn vooral gericht op enkele aanhakers. Na kilometer 40 houdt het op met het vlakke. Het is meer klimmen dan ik dacht. Eigenlijk gaat het tot aan de voet van de Ventoux op en (een beetje) neer. Achteraf rijd ik hier misschien iets te enthousiast omhoog. Aan de voet van de Ventoux stop ik om te drinken, bidons te vullen. Eten lukt onderweg goed. Erg tevreden over de repen en gelletjes van SIS.

De Ventoux zelf gaat langzamer dan verwacht. Ik merk toch wel wat vermoeidheid en daar baal ik van. Rijd rustig omhoog en vergeet mijn gehoopte klimtijd van 2 uur. Ik kijk uit naar het magische stuk na Chalet Reynard. Vlak ervoor zit ik tegen kramp aan. Ik heb toch echt genoeg gegeten en gedronken? Toch maar tandje terug. Ik stop bij Chalet Reynard, drink extra en vul de bidons weer. Het laatste stuk is iets minder steil en blijft adembenemend. Knik naar Simpson en heb de legendarische top in zicht.

Heerlijk om even te mogen dalen en de beentjes los te schudden. Na 6 kilometer loopt de weg bij Mont Serein nog even licht omhoog naar de tweede wisselzone op een hoogte van 1400 meter. Auw. Dat doet pijn. Tijd om te gaan lopen.

Het eerste rondje van 5 kilometer en 130 hoogtemeters over soms rotsige weggetjes gaat lekker en sneller dan vooraf gedacht. Het is nergens vlak. Omhoog kan ik goed tempo maken en gek genoeg haal ik daar meer mensen in dan op de relatief vlakke stukken. De weg zoeken op de trails lukt goed. Het tweede rondje gaat helemaal super en voel dat ik in mijn ritme kom. Haal enkele bekenden uit de groep in en ook dat geeft moraal. De eerste twee rondjes allebei in 31 minuten, veel harder dan vooraf verwacht. Het gaat super.

Halverwege het derde rondje gaat het echter grandioos mis. Kramp. Kut. Balen. Vloeken. Schelden. Dit wil ik nu niet. Heb nog drie gelletjes bij me en besluit ze in een keer naar binnen te persen. Gadver. Maar het werkt. Na een paar minuten kom ik uit de kramp en kan weer rustig rennen. Het derde rondje gaat in 36 minuten en ook het vierde ongeveer in die tijd. Balen, want zonder die kramp was ik misschien wel 10 minuten sneller geweest.

Na afloop net als tijdens de wedstrijd fantastische verzorging van de organisatie. Goed om iedereen van de groep weer te zien. Mooie verhalen. Praat na met een Fransman die ik onderweg vaak was tegengekomen. We feliciteren elkaar, de sfeer is top.

Maar het is me nu wel definitief duidelijk, het gaat bij deze triathlon niet om normale klimtijden, looptijden, maar het gaat om plannen, doseren, voeding en heel over de finish komen. Ik heb nog veel te leren, maar ben blij met het resultaat: 350e en dus halverwege het pak in een tijd van 7:50. (2 km zwemmen, 94 km/2420 hm fietsen, 20 km/530 hm hardlopen)

4 reacties op Ventouxman 2019

  1. Gefeliciteerd met de mooie prestatie en boeiend verslag (ook Marco gefeliciteerd)

    Gr Rob schilder

    Ps de Ventoux is andere koek dan de oude kwaremont

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *